Je kunt mensen indelen in sportief en niet-sportief. Ik hoor bij de laatste.
Natuurlijk maak ik lange wandelingen en is de fiets mijn aangewezen vervoermiddel waar ik vaak gebruik van maak, maar ik voel me niet thuis in de georganiseerde beweging, waar bepaalde spelregels bij horen. Op de middelbare school spijbelde ik dan ook zoveel mogelijk bij gym. Doodongelukkig voelde ik me daar, terwijl ik niet eens als laatste gekozen werd.
Nu keek ik vorige week de serie Au Pairs op NPO start en daar kregen de vier au pair meiden in Toronto een proefles ijshockey. Twee van hen zagen er de lol wel van in, maar de andere twee hadden frisse tegenzin. Ze trokken de beschermende kleding met opgetrokken neus aan, want de muffe, zweterige lucht van de vorige sportievelingen zat er duidelijk nog in. Eindelijk hadden ze de dikke kleding met toebehoren aan toen één van de meiden met lichte paniek in de stem zei: "Wacht, ik ben ongesteld, kan ik nog even naar de w.c.?!"
Heel herkenbaar; je niet comfortabel voelen in de habitat, je ongemakkelijk voelen in de situatie en weten: Dit hoort zo niet bij mij. Wat sta ik hier te doen. Je ziet aan de anderen, die wel sportief zijn ingesteld, dat zij als een vis in het water zijn.
Dat het goed is om af en toe iets te doen buiten je comfortzone en buiten je bubble heb ik nooit begrepen. Waarom zou ik!
Deze kleine sculptuur vertegenwoordigt dit gevoel van onbehagen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten